‘Ik dacht echt dat ik hopeloos was, maar vanaf het moment dat ik hier werd ontvangen veranderde mijn kijk zo erg.’ Lyanne viel uit tijdens haar examenjaar en begon daarom bij CRE8. ‘Net voor de examens stopte ik met school en koos ik voor een tussenjaar. Ik trok het niet meer, mijn lichaam gaf het op. Zelfs met mijn laatste restje doorzettingsvermogen had ik het niet meer kunnen redden. Voor mijn gezondheid moest ik stoppen.’

Nu ze terugblikt, ziet ze dat ze echt pauze nodig had. ‘Ik ben niet blij dat ik geen diploma heb, maar ik had dat laatste stukje examens ook echt niet meer gekund. Ik heb veel te lang doorgedrukt en had meerdere burn-outs voor mijn achttiende. Het liefst zette ik door, maar mijn lichaam protesteerde bij alles wat met school te maken gehad. Ik viel flauw, stortte in.’ Met haar overgangsbewijs van 4 naar 5 havo ging ze van school. ‘Ik moest van mijn moeder horen dat het oké was om te stoppen, anders had ik het niet gedaan.’

Doodeng

‘Mijn eerste dag bij CRE8 vond ik heel spannend en echt heel eng, ik was heel gestrest.’ Dat gevoel was niet nieuw voor Lyanne. ‘Ik had al verwacht dat ik het doodeng zou vinden. Ik was bang voor een drukke plek waar ik meteen losgelaten zou worden.’  Ook vindt ze het stressvol als ze niet precies wat ze moet doen en alle regels kent.

‘Yangdan ging mij inwerken op mijn eerste dag en ik mocht meteen een naampuzzel en een kerstbal maken. Dat ging niet heel soepel, vooral de kerstbal niet. Er waren heel veel knopjes en machines waarvan ik niet wist wat ze deden.’ Ze vond het wel heel erg leuk, maar ‘ook best wel eng, want ik wist niet hoelang het zou duren voordat ik de techniek onder de knie zou krijgen.’

Haar spanning en twijfels verdwenen na verloop van tijd. ‘Ik werd heel warm ontvangen, heel lief, terwijl ik me echt niet op mijn gemak voelde. Mijn hand werd nooit losgelaten en iedereen stond voor me klaar.’ Daar moest ze wel aan wennen. ‘Ik vind het heel ongemakkelijk om dingen meerdere keren te moeten vragen. Maar het tegenovergestelde gebeurde. Ik voelde me op genoeg op mijn gemak om te durven vragen: kan je me dit nog een keer uitleggen?’

Shocking mindset

Over haar tijd bij CRE8 vertelt Lyanne: ‘Als ik iets fout deed, hielp iemand me’. Dat verbaasde haar in het begin, want ze was uit eerdere ervaringen gewend dat fouten maken niet mag. ‘Als ik drie keer een fout maakte, voelde het alsof ik had gefaald. Hier kan je het duizend keer doen en telkens wat leren, maar niemand zal je afkeuren. Een shocking mindset vond ik dat, ik snapte er niks van.’ Het is een aanpak die haar geholpen heeft. ‘Ik vond het fijn dat ze veel geduld met me hadden en dat niemand mij dom vond.’

Want dom gevonden worden, dat is nog steeds een beetje een angst. ‘Ik ben opgegroeid met hoge verwachtingen. Ook al vragen mensen niet altijd van me dat ik het hoogst haalbare doe, toch verwacht ik dat wel op een of andere manier.’ Inmiddels durft ze die verwachting uit te dagen. ‘Ik voel me veel meer oké om gewoon het gemiddelde kiezen en niet meer over mijn limiet gaan. Dat exact doen wat er staat genoeg is.’

Het productiewerk bij CRE8 hielp om daarmee te oefenen. ‘Je hoeft niet méér te doen om te laten zien hoe goed je bent, je moet het gewoon afkrijgen en dat is genoeg. Het heeft me geleerd om te doseren en rust te nemen. Hier wist ik: ik kan er de hele dag over doen om iets te finetunen, maar ik kan ook nog een pakbon pakken. Ik mag het loslaten en met iets anders verder gaan.’

Het allerleukste

Bij CRE8 werkte Lyanne aan producten voor opdrachtgevers en klanten en tegelijkertijd aan eigen ontwerpen. ‘Ik vond de Makersmarkt op de open dag heel erg leuk. Ik kon in de weken daarvoor tijd spenderen aan mijn eigen idee en maakte mijn eigen project waar, door urenlang op de tablet mijn insecten te ontwerpen en tien prototypes te maken.’

Bij de open dag kwam haar familie kijken. ‘Mijn moeder is heel trots op me. En mijn opa, die in mijn hart ook mijn echte opa is, is ook heel trots. Ik denk dat ze dat sowieso zijn, mijn moeder zou in de rij staan bij de McDonalds voor mij en dan ook extreem trots zijn. Zij is echt mijn ride or die.’ Lyanne vertelt: ‘Die hele periode dat het op school zo slecht ging, woonde ik bij mijn moeder. Dus zij heeft alles van heel dichtbij meegekregen. Daarom weet zij ook welke stappen ik heb gezet en hoe enorm ik gegroeid ben.’

Bij CRE8 werkte ze aan zichzelf en leerde ze andere mensen beter kennen, op de werkvloer en daarbuiten. Tijdens het schaatsen op de Zomerijsbaan bijvoorbeeld, waar we in juni welkom waren. ‘Dat vond ik echt heel erg leuk, vooral omdat iedereen op een ander level was van hoe goed ze zijn. Je ziet mensen die in de werkplaats stilletjes zijn helemaal loskomen, in hun element zijn of juist superhard falen. Het was echt leuk om iedereen in zo’n andere setting te zien.’

Gehoord en gezien

De mensen bij CRE8 verrasten haar. ‘Ze komen en gaan hier, dat wel. Maar de mensen waar ik heel veel aan heb gehad, die zie ik nog steeds. Ik spreek nu ook gewoon buiten CRE8 met hen af. Dat had ik niet verwacht, dat iedereen de tijd zou nemen om te socializen. Ik dacht dat iedereen gefocust was op hun eigen proces en op zo snel mogelijk weer weggaan hier. Maar iedereen maakt tijd, is open en vrij, niemand oordeelt.’ Binnenkort gaat ze met andere makers naar een boekenwinkel, naar de bioscoop en een horrorfilmmarathon houden. ‘Ik hoop dat dat ook blijft, dat we elkaar blijven zien.’

Haar conclusie na een jaar CRE8: ‘Als je je gehoord en gezien wilt worden moet je hier naartoe gaan.’ Volgens Lyanne staat iedereen altijd voor je klaar. ‘De begeleiders staan overal voor open en laten meteen hun werk vallen om anderhalf uur met je over van alles te praten. Het voelt ook niet alsof ze het doen omdat het hun baan is, maar het boeit hen echt.’ Dat is wat ze andere mensen ook mee wil geven. ‘Voor iedereen die niet echt het gevoel heeft dat je beter kan worden of gehoord wordt: ga wat doen. Ook als je een tussenjaar hebt en denkt, ik ga het hele jaar in bed rotten. Het klinkt als de grootste drempel ooit, maar je wordt zo goed ontvangen. Dus ja, doe het. Of probeer het ten minste.’ Ze sluit af: ‘Als je niks beters gewend bent, is het hier een openbaring.’